|
REFORMATORISCH DAGBLAD
Maandag 16 juni 2008
Violiste Simone Lamsma
Op je vijfde beginnen met vioolspelen en dan ontdekt worden als een bijzonder talent. Dat overkwam de nu 21-jarige violiste Simone Lamsma toen zij terechtkwam in een projectgroep voor jonge kinderen aan het Noord-Nederlands Conservatorium.
S.M.W.Bezemer
Op haar negende gaat Simone studeren bij Davina van Wely in Amsterdam. Deze in 2004 overleden pedagoge had een wereldnaam en telde onder anderen Jaap van Zweden en Isabelle van Keulen onder haar leerlingen. “We woonden in Friesland, mijn moeder bracht me één keer per week”, aldus Simone.
In 1997 verhuist ze naar Engeland om verder te studeren aan de Yehudi Menuhin School, een muziekinternaat in het graafschap Surrey, ten zuiden van Londen. Simone studeert verder als jongste leerling aan de Royal Academy of Music in Londen. Haar studie rondt ze in 2005 cum laude af, met een prijs als beste violiste van het jaar.
Inmiddels gaf ze al vanaf haar veertiende concerten. Ze debuteerde met het razend moeilijke Eerste Vioolconcert van Niccolo Paganini met het Noord-Nederlands Orkest. Sindsdien werkt ze met veel bekende orkest en dirigenten.
Ook de kamermuziek heeft Lamsma’s warme belangstelling. Daaruit blijkt wel dat ze niet alleen een groot virtuoos is, maar ook beschikt over een gedreven muzikaliteit. Ze nam deel aan verschillende kamermuziekfestivals, waaronder het Grachtenfestival in Amsterdam Ze is echter nog steeds het meest in Engeland te vinden, waar ze deelnam aan festivals in Norwich, Chelsea en Norfolk. Als concertmeester deed ze ervaring op bij de verschillende orkesten die gevormd worden op de Royal Academy of Music.
Bij de opbouw van een carrière als solovioliste is het winnen van prijzen en scholarships op concoursen een voorwaarde. Lamsma schijnt er geen moeite mee te hebben. Ze won er eerste en tweede prijzen en al die prijzen leveren dan weer de zo noodzakelijke engagementen op waarmee je je naam kunt vestigen. De scholarships verschaffen de financiën om gedurende een bepaalde tijd bij een bekend pedagoog te studeren.
Een paar keer werk Lamsma uitgenodigd om tijdelijk een beroemde viool te bespelen. Zo had ze twee verschillende Stradivariusviolen onder haar beheer, waarmee ze optrad in programma’s van de BBC. Het instrument dat ze nu bespeelt, is een Carlo Tononi (Bologna) en behoorde vroeger toe aan Norbert Brainin, leider van het legendarische Amadeuskwartet. Na diens overlijden werk de viool gekocht door een Engelse verzamelaar, die hem aan Simone Lamsma in bruikleen gaf.
Een violist moet tegenwoordig voor een topinstrument ettelijke tonnen neertellen en dat is voor een beginnende artiest onmogelijk. Vandaar dat er allerlei instellingen zijn die met sponsorgeld goede instrumenten opkopen en deze vervolgens in bruikleen geven aan jong talent. Zo is er in Nederland de stichting Nationaal Muziekinstrumenten Fonds (NMF), die al heel wat aankomend strijktalent aan een goede viool of cello geholpen heeft.
Spanningsvol
Simone Lamsma maakte in 2006 haar eerste cd voor het label Naxos. Daarop staat vooral werk van de bekende Engelse romanticus Edward Elgar. De cd deed het prima, getuige de hoge noteringen in de muziektop 50 van Radio 4. Lamsma’s tweede cd is inmiddels een feit. Daarop speelt zij vioolconcerten van Louis Spohr (1784-1859), samen met het orkest Sinfonia Finlandia.
Iedereen zal begrijpen dat het leven van een beginnende violist vermoeiend en spanningsvol is. Eigenlijk moet je van ijzer zijn, maar voor Lamsma schijnt dat te gelden.
Metname oudere musici hebben hun vragen over de weg naar de top zoals musici die tegenwoordig moeten volgen. Ze vinden dat van zulke jonge musici te veel wordt gevergd. Toch lijkt het jong talent daar zelf niet onder te lijden Mentaliteit is een van de belangrijkste pijlers onder een internationale carrière. Dat was trouwens vroeger niet anders dan nu. Wie kennisneemt van de levensverhalen van grootheden als Heifetz, Hubermann, Milstein en Oistrakh, beseft dat ook vroeger het solistenbestaan hard was.
We hebben echter tegenwoordig te maken met eisen die vroeger niet gesteld werden, omdat de concurrentie minder groot was. Tegenwoordig is elke aankomende solist op tv te zien en liggen haar of zijn cd’s in de winkel. Maar ook de talenten zelf zijn qua instelling veranderd. Ze weten wat ze wel en niet kunnen, ze zijn zeer zelfbewust en groeten op in een samenleving waarin alleen de sterksten de top bereiken. Of we dat nou leuk vinden of niet.
De vraag is alleen: Gaat die toenemende perfectie niet ten koste van de spontaniteit? Durft een solist tijdens een concert nog wel eens een risico te nemen of ‘tegendraads’ te zijn, dus anders te spelen dan men gewend is? Jazeker, ook dat komt voor. Creativiteit hoort bij begaafdheid en dat zal altijd zo blijven.
In de rubriek “Reizende Ster” worden jonge musici geportretteerd die internationaal de aandacht trekken.
 LAMSMA ...groot virtuoos... Foto Denis Ryan Kelly Jr. |
