|
DEN HAAG CENTRAAL
Friday 6 June 2008 LAMSMA, DE NIEUWE JANSEN door Doron Nagan
Violiste Simone Lamsma, die volgende week tijdens de tweede editie van Festival Classique een recital geeft in Diligentia, wordt op de festivalsite ‘de volgende Janine Jansen’ genoemd. “Of ik dat leuk vind, die vergelijking?” herhaalt Simone Lamsma de vraag met een lach. “Janine Jansen is een fantastische violiste met een grote carrière. Ik hoop dat ik ook zo’n internationale carrière zal krijgen. Hopelijk gaat dat lukken, want het gaat goed. Ik krijg het steeds drukker”.
Het vioolsprookje begon al heel vroeg. ”Als baby schijn ik iemand op tv viool te hebben zien spelen”, vertelt de 22-jarige violiste, “en op dat moment was ik verkocht, ik wilde ook viool spelen. Vanaf mijn tweede was ik ervan overtuigd dat vioolspelen is wat ik ging doen en ik wist vrijwel meteen dat ik een professionele violiste wilde worden”. Omdat de kleine Simone bleef zeuren, kreeg zij toen zij vijf jaar werd een viool. Veel muzikale herinneringen van voor die tijd heeft Lamsma niet. Vader speelde wat orgel, moeder ooit accordeon. Maar muziek werd een dagelijkse bezigheid toen zij op vijfjarige leeftijd haar vioolstudie in Groningen begon. Vanaf haar 9de kreeg ze twee jaar les van de grote Nederlandse vioolpedagoge Davina van Wely. En dan vertrekt ze, 11 jaar oud, naar Londen, naar de Yehudi Menuhin School of Music, een kostschool voor muzikaal begaafde kinderen (ook Nigel Kennedy studeerde daar). “Ik ging naar Londen omdat het in Nederland moeilijk was de middelbare school te combineren met mijn vioolstudie. Ik zou dan voor mijn vioollessen naar de randstad moeten, naar Groningen voor orkestrepetities, en ik woon in Friesland. Het voordeel van Londen was dat ik op een kostschool terecht kwam waar alles onder een dak was, ik kon daar zowel viool spelen als een schoolopleiding volgen”. Eenzaamheid
Ze ging er als 11-jarige helemaal alleen naar toe en kreeg behalve vioolles ook haar eerste lessen in eenzaamheid. ,,Natuurlijk was dat moeilijk. Ik had heimwee. De eerste twee weken wilde ik alleen maar naar huis. Ik belde heel veel naar mijn ouders. Ja, dat was verschrikkelijk, ook voor mijn ouders. Maar na twee weken begon ik er aan te wennen en zag ik vooral de goede dingen. De kinderen op school waren net als ik, ze wilden de muziek in en zij begrepen mij. Dat was anders met mijn vrienden op de gewone school in Friesland. Ik heb altijd genoeg vriendinnen en vrienden gehad, maar die begrepen niet goed hoe het is om violiste te zijn. Hoe ik dat beleefde en hoe dat voelde. Zij hadden geen affiniteit met klassieke muziek. Het is gewoon fijner als de mensen om je heen jouw muziek wel begrijpen en als je belangrijke dingen met ze kan delen. Dat kon dus op de Yehudi Menuhin school”.
Op kostschool klaargestoomd voor een zelfstandig bestaan, kon Lamsma op haar vijftiende naar de Royal Academy of Music, waar zij de jongste Bachelor studente ooit werd. Zij studeerde bij Hu Kun, de docent die haar ook al op de Menuhinschool les gaf en vanaf 2004 bij Maurice Hasson. In 2006, net klaar met haar studie, won ze de tweede prijs op het International Violin Competition of Indianapolis en een jaar eerder was ze winnares van het China International Violin Competition in het Chinese Qingdao. “Klassieke muziek is nog relatief nieuw voor de Chinezen, dat voel je. Ze zijn sowieso heel leergierig en ervoeren het concours als iets groots en speciaals. Het was dan ook de eerste editie van dit grote internationale concours in China. Dit jaar vindt het tweede concours plaats, en ik ben uitgenodigd om in september concerten te geven op het muziekfestival in de stad Qingdao, de stad waar ook het concours wordt gehouden”. Naast het geven van concerten maakt Simone Lamsma ook cd’s. Inmiddels zijn bij Naxos een cd met de Sonate en andere kamermuziekstukken van Elgar verschenen en een met Vioolconcerten van Spohr. Toch wisten we tot voor kort niet veel van de jonge violiste. Maar sinds 2006 woont zij weer in Nederland, bij haar ouders in Friesland, en bouwt zij aan een internationale carrière. In Nederland speelt zij behalve nu op het Festival Classique ook in september op het Gergiev Festival in Rotterdam. Zij reist steeds meer en heeft nauwelijks tijd voor andere dingen. Een privé-leven? “Ik zou er best meer voor kunnen doen, maar daar kies ik niet voor. Ik kies voor mijn beroep. Je bent als reizende soliste wel vaak alleen en daar moet je mee om kunnen gaan. Het kan best eenzaam zijn, maar ik houd zoveel van wat ik doe, dat ik het er voor over heb”. Soms neemt ze een van haar ouders mee op haar reizen. “Het is toch fijn als je de ervaring van een concert met iemand kunt delen. We praten na over mijn optreden, want vaak komt het in de zaal heel anders over dan hoe je zelf denkt dat je gespeeld hebt. Mijn ouders hebben ongelooflijk goede oren, dus ik waardeer hun mening enorm. Maar verder heb ik wel geleerd om alleen te zijn”. Simone Lamsma viool, Hannes Minnaar piano.
Werken van Strawinsky, Ysaÿe en Siant-Saëns.
Diligentia, Zaterdag 14 juni, 13.00 uur € 21,- Simone Lamsma wil haar internationale
carrière verder opbouwen. Foto: Denis Ryan Kelly Jr.
Back |
