“Soliste Simone Lamsma oprecht en technisch verbluffend in Brittens vioolconcert.”
AMSTERDAM Bij de Amerikaanse orkesten is de kredietcrisis goed voelbaar. De sponsoring door particulieren en bedrijven, een pijler onder het orkestenbestel in de VS, staat onder druk. Het Dallas Symphony Orchestra, dat dit weekeinde in het kader van de ZaterdagMatinee zou optreden in het Concertgebouw, heeft zijn complete Europese tournee moeten afblazen.
Maar Dallas’ chef-dirigent Jaap van Zweden heeft meer ijzers in het vuur. Zijn Nederlandse orkest, het Radio Filharmonisch, kon de tournee overnemen. Londen was een succes, de zalen in Keulen, Berlijn en Wenen zijn nagenoeg uitverkocht.
Met de Leningrad-symfonie, Sjostakovitsj’ oorlogswerk met de langste adem heeft het orkest een van de lastigste werken van de Rus op zijn schouders genomen. Als er een scenario bij zou passen, dan dat van de onafwendbare rampspoed. Bovendien: één onzorgvuldig opgebouwde lijn in het verhaal en je zit met je musici aan het plafond. Dan klinken de wanhoopskreten naar loos geschreeuw. Niet bij Jaap van Zweden. Hij gaf zijn strijkers vleugels en hield de grote kopergroep majestueus in bedwang.
En dan was er Simone Lamsma (1985), het Friese vioolgenie dat op har 11de werd toegelaten tot de Britse Yehudi Menuhin School, drie jaar later schitterde in het Vioolconcert van Paganini en recent door Jaap van Zweden naar voren werd geschoven in het VPRO-programma Zomergasten.
In schroeiende tonen vertaalde ze de pijn van Benjamin Britten om de dreigende oorlog. Zijn Vioolconcert vraagt om een groot en oprecht inlevingsvermogen. Dat heeft Lamsma in huis. Ook op technisch gebied is haar spel verbluffend. Na haar toegift, de Derde solosonate van Eugène Ysaÿe, barstte het publiek terecht uit in een overweldigend ‘bravo’.
Bela Luttmer
Britten, Sjostakovitsj. Simone Lamsma. Radio Filharmonisch Orkest o.l.v. Jaap van Zweden. Amsterdam, Concertgebouw, 6/3. Radio 4:9/3
