'Uitverkocht’ stond zaterdagavond op De Ikker in Burgum. Wie de illusie had dat hij nog naar het concert van Joost Wiersma Jistrum kon gaan waar Simone Lamsma optrad, werd bij de ingang dus al gauw uit de droom geholpen: dat kon niet meer. Iedereen wilde natuurlijk de inmiddels wereldberoemd geworden violiste horen spelen, al was het maar om dat later aan de kleinkinderen te kunnen vertellen. Simone Lamsma heeft op vele grote podia gestaan. Nu stond ze voor haar dorpsgenoten. En dat was een bijzondere ervaring die met de nodige spanning gepaard ging. Dit was een publiek dat misschien nog meer van haar verwachtte dan enig ander publiek. En ze was uiteraard bijzonder kwetsbaar, daar op dat podium, omgeven door het geweld dat vijftig muzikanten gewapend met koper en hout zouden kunnen ontketenen. Die vrees was niet helemaal onterecht na Pathfinders March en The last spring. Bienze IJlstra, die weer even voor zijn oude orkest stond omdat Kempenaar elders verplichtingen had, dirigeerde met krachtige hand en dat, gepaard gaande met het enorme enthousiasme van de muzikanten, zorgde ervoor dat deze werken met behoorlijk veel decibels de zaal in werden geblazen. Maar men wist op tijd een stapje terug te doen toen Lamsma moest optreden. Zij kreeg alle ruimte om de muziek met haar prachtige ranke viooltoon op haar Stradivarius te laten zingen. Dat gebeurde eerst in de bekende Méditation uit Thaïs van Massenet en - na de pauze - in Oblivion van Piazzolla waarbij de blazers met de viool een beetje de melancholieke klank van hen bandoneon moesten zien te vervangen.
Uitzinnig applaus
Dit waren de meer sfeervolle stukken waarbij het niet zozeer op techniek aankwam. Wat ze in dat opzicht in haar mars had, moesten we natuurlijk ook nog even zien. Haar fabelachtige techniek demonstreerde ze eerst in Ballade uit de Sonate no. 3 van Ysaÿe en tot slot in een virtuoos ‘showpiece’, het Introduction et Rondo Capriccioso van Saint-Saëns. Wat ze hier aan vingervlugheid ten toon spreidde, was meer dan Hans Kazan kan. Echter, dit was geen gegoochel meer met noten zoals Kazan dat doet met kaarten, dit was pure magie. Ademloos werd er door het publiek geluisterd dat vervolgens uitbarstte in een uitzinnig applaus. Er was meer te genieten en dat kon ook niet anders bij een orkest dat afgelopen jaar in Kerkrade in de prijzen viel. Gepeperde Spaanse ritmes hoorden we in El Camino Real, maar ook een gevoelig middendeel met een uitstekende trompetsolo. Theophoros van Alex Poelman was een nieuw werk dat volgens de componist, die aanwezig was, prima werd gespeeld. Of het nu in The Prince of Egypt was of in twee delen uit musicals van Andrew Lloyd Webber - gezongen door Herman Triemstra, die hier weer een oude liefde oppakte - steeds weer bewees Joost Wiersma dat het van vele markten thuis is.
i Fanfare Joost Wiersma met Simone Lamsma in De Ikker in Burgum, 600 bezoekers
